چوپان دروغگو، ساعت یازده الی دوازده شب و چند نکته دیگه

یک

انقدر راجع به خودکشی با این و اون حرف زدم، اگر فردا برم زیر ماشین و له شم، همه فکر می کنن که قرص خوردم و خودمو خلاص کردم. اون یک درصدی هم که حرف خونواده رو باور می کنن، مطمئنن که خودم خودمو پرت کردم زیر ماشین و در واقع تصادفی در کار نبوده. نباید راجع به چیزی که قطعی نیست حرف زد. فقط وقتی راجع به خودکشی حرف بزنین که مطمئنین خودکشی می کنین و درست هم انجامش می دین. وقتی انجامش ندین، حس اعتماد مردم بهتون از بین می ره. دیگه زیاد نمی تونن روتون حساب کنن. حق هم دارن.

دو

ساعت یازده الی دوازده شب، ساعتیه که آدم هی کانتکت هاش رو چک می کنه، ببینه حال کی رو بپرسه بهتره. بعضی وقتا هم چک می کنه ببینه کسی حالش رو پرسیده یا نه. همیشه هم یه سوالایی مطرحه: چرا این جاکش پیداش نیست؟ چرا همه ش من حال این جنده رو می پرسم؟ چرا این بدبخت همیشه حال منو می پرسه؟ الان حوصله این پفیوز و چس ناله های مدامش رو دارم یا نه؟ اگر من جای دوست پسر این فاحشه بودم، خوشحال می شدم یه دیوثی مدام حال دوست دخترمو بپرسه؟ و سوالاتی از این قبیل. منتها واقعیت اینه که اینا هیچ کدوم اهمیتی نداره. نزدیک به هشتاد درصد این کانتکت ها هم این سوال ها رو با خودشون مطرح می کنن و تو هم یکی از جاکش ها، پفیوز ها، دیوث ها، جنده ها، فاحشه ها و ... های اونا هستی. تفاوت اینجا رقم می خوره که وقتی تو با این سوالات مواجه می شی، ترجیح می دی گوشی رو فلایت مود کنی و بالشت رو بغل کنی، اونا ترجیح می دن از کانتکت ها بیان بیرون و اینستاگرامشون رو چک کنن. تا وقتی واتسپ رو به تلگرام، وبلاگ رو به فیس بوک، استفراغ رو به اینستاگرام و بالش رو به دختر ترجیح می دی، فلایت مود گزینه درستیه.

سه

نکته اول اینکه کار خیلی مهمه. کاری که نتیجه ش مشخص باشه نه اینکه هی بیاد زیر دستت و بره. حالا اینکه اون نتیجه چه اهمیتی داره بحث جداگانه ایه چون اهمیتی نداره.

نکته دوم اینه که پول در آوردن خیلی سخته وقتی کار کمه. وقتی حروم زاده زیاده. وقتی بسیار مردمانی هستند که چیزی نمی خورن تا خدای نکرده یه وقت مجبور نشن برینن.

نکته سوم اینه که نون حلال در آوردن خیلی سخته وقتی که عرف بازار و صنف، حروم لقمگی و کس کشیه. از جنس بزنی، سوده. از دقت بزنی، زودتر تموم می شه، سوده. از هر چی بزنی، سوده.

نکته آخر هم اینکه کار خستگی میاره. خستگی جسمی خیلی عالیه. باعث می شه دوش گرفتن لذت دو چندانی داشته باشه. اگر وان داشته باشی که محشره. می ری توش، هدفون روی گوش، چشمها بسته، خواب. اما خستگی روحی بده. خستگی مغزی بده. اینکه از چرخه جنگلی زندگی خسته بشی، اینکه دیگه نتونی تحمل کنی که اگر در کسی نمالی، اون درت می ماله، اینکه بگی آقا شما و کار و زندگی و پولتون مال خودتون، منو ول کنین برم یه گوشه بالشمو بغل کنم بده. تا می تونین جسمتون رو خسته کنین. اگر روحتون خسته شد، مرخصی بگیرین، مادرتون رو بوس کنین، بگین ول کن بقیه رو، یه چیزی بگو دلم باز شه.