سلامنمیدونم کسی هنوز اینجا رو میخونه یا نه، ولی دلیل نوشتن این چند سطر اینه که چند روز پیش یکی از دوستان قدیمی وبلاگی از طریق اینستاگرام برادرم جویای احوالم شده بود، من یه حدسی زدم و در یک وبلاگی که فکر میکردم متعلق به ایشونه پیغام گذاشتم ولی چون مطمئن نیستم که حدسم درست باشه، گفتم اینجا اعلام حضور کنم شاید این عزیز سالی یک بار اینجا رو بخونه.اول اینکه خیلی خیلی خیلی متشکرم از احوال پرسی، بسیار برام ارزشمند و خوشحال کننده بود که در گوشه ذهن کسی بودم و این وقت و انرژی رو گذاشته که از طریق واسطه جویای حالم بشه. خیلی زیاد ممنونم.دوم اینکه خوشبختانه یا متاسفانه من در اینستاگرام، توییتر، فیسبوک، لینکدین یا هرگونه شبکه اجتماعی دیگهای فعالیت ندارم. وبلاگ رو هم نبستم چون هر چند وقت یک بار میام و از طریقش مطالب دوستان رو میخونم، اگر مطلبی نوشته باشن، وگرنه همونجور که میدونین اینجا هم فعالیتی ندارم.سوم اینکه من همچنان نفس میکشم.چهارم اینکه امیدوارم تمام کسایی که یه زمانی با بودنشون کنارم در اینجا بهم انرژی میدادن، چه وبلاگی چه آشناهای نزدیکتر، زندگی بر وفق مرادشون باشه، سختی های زندگی رو آسون بگذرونن، خوشی هاشون پایدار باشه و غمهاشون کم و زودگذر. امیدوارم به آرزوهاشون رسیده باشن و بازم برسن، و در نهایت امیدوارم تن خودشون و عزیزانشون سلامت و دل خودشون و عزیزانشون خوش باشه.بازم ممنونم. + نوشته شده در  جمعه بیست و چهارم تیر ۱۴۰۱ساعت 3:34  توسط leconte  |  ادامه مطلب

شیرین بود. خیلی خیلی خیلی شیرین.

به توصیه دوستان شبها گوشی را روی ایرپلین مود می گذارم تا از تشعشع امواج مضری که نمی دانم چیستند و چه مضراتی دارند در امان بوده و خواب بهتری را تجربه کنم.

به جز شبایی که دلم برات تنگ می شه، که اونوقت روی ایرپلین مود نمی ذارم؛ شاید یه وقت نصف شب از خواب بیدار شدی و دیگه خوابت نبرد و دلت خواست باهام حرف بزنی.

خیال واهیه؟ اشکال نداره.

احساس کسی رو دارم که توی یه آزادراه خیلی خیلی طولانی، از ماشین پیاده ش کردن و خودشون به مسیر ادامه دادن. هیچ ماشین دیگه ای هم نمیزنه بغل تا سوارش کنه و همه، سریع یا کند، از کنارش رد می شن و طرف شروع می کنه به پیاده راه رفتن تا وقتی که جونش بالا بیاد و بیفته زمین و راحت شه.

چند روزیه که به شدت دلم می خواد روحم رو استفراغ کنم.

فالو آس (هیم) آن اینستاگرام.

camuswood

تصور کنید که با خود قرار گذاشته اید یک هفته دیگر خودکشی کنید. در این یک هفته چه کار می کنید؟

یک انقدر راجع به خودکشی با این و اون حرف زدم، اگر فردا برم زیر ماشین و له شم، همه فکر می کنن که قرص خوردم و خودمو خلاص کردم. اون یک درصدی هم که حرف خونواده رو باور می کنن، مطمئنن که خودم خودمو پرت کردم زیر ماشین و در واقع تصادفی در کار نبوده. نباید راجع به چیزی که قطعی نیست حرف زد. فقط وقتی راجع به خودکشی حرف بزنین که مطمئنین خودکشی می کنین و درست هم انجامش می دین. وقتی انجامش ندین، حس اعتماد مردم بهتون از بین می ره. دیگه زیاد نمی تونن روتون حساب کنن. حق هم دارن. دو ساعت یازده الی دوازده شب، ساعتیه که آدم هی کانتکت هاش رو چک می کنه، ببینه حال کی رو بپرسه بهترهادامه مطلب

همه چیز یه سوء تفاهم بود. همه فهمیدن من کار اشتباهی نکردم و باهام خوب شدن. منتها یا از سر غرور و یا از سر خجالت و یا هر دو، مثل سابق باهام نبودن. تنها قربانی خواب رنوی بیچاره بود که بنده خدا یکی رو پیچونده بود و سر بزنگاه طرف مچشو گرفت. طفلک. رنو توی خواب هم طفلکه. بعدش یک نفر رو از طبقه سوم یا چهارم یه ساختمون پرت کردم پایین. چون یه نفر رو که من خیلی دوسش داشتم مسخره کرد. بعدش فرار. فرار. فرار. فرار. فرار. و عاقبت رهایی. خوبی خواب اینه که آدم توش مراعات نمی کنه. بدیش اینه که بیدار می شی می بینی خواب بودی. ادامه مطلب

وقتی با یه نفر می ری یه جایی و بعد از یه مدتی اون جا سر جاشه ولی اون یه نفر سر جاش نیست، هر بار که می ری اونجا، اونجا دیگه اونجا نیست. گاهی مغز آدم درست کار نمی کنه. وقتی که با یه نفر یه جا نمی ری و بعد از یه مدتی اون جا سر جاشه ولی اون یه نفر سر جاش نیست، بعد هر بار که می ری اونجا، بازم اونجا دیگه اونجا نیست. حس کردن جای خالی کسی در جایی که هیچ وقت اونجا نبوده، از مشکلات مغزیه. احتمال قریب به یقین درمان هم داره. منتها نمی دونم چند درصد از آدمها دلشون می خواد این مشکل رو درمان کنن. یکی از خوبی های وبلاگ در این دوران اینه که دیگه خبری توش نیست. فیسبوک و اینستاگرامادامه مطلب

رفتم ماشین رو بیارم تو پارکینگ، دیدم اون طرف نرده ها، وسط پارک پر از رفت و آمد، یه دختر و پسر نشستن روی نیمکت. پشتشون بهم بود. دختره عین تمام دخترها یه پاش رو انداخته بود روی اون یکی پاش، و پسره هم انگار که خبر مرگ کسی رو بهش داده باشن، خم شده بود و در حالی که سرش رو با دستاش گرفته بود، داشت زمین رو نگاه می کرد. رومانتیک ترین صحنه سال تعلق می گیره به دختری که بدون اینکه به پسره نگاه کنه، موهای پسره رو نوازش می کنه، شاید نرمی و بوی دستاش مرهمی باشه بر زخم انگار عمیق پسر. تراژیک ترین شکل ممکن تعلق می گیره به پسری که از فرط ناراحتی خم شده و همین امر باعث شده درزادامه مطلب

حذف شدن برزیل در مرحله گروهی، قهرمان نشدن آرژانتین با گل نشدن پنالتی مسی، حذف اسپانیا و انگلیس، باخت های پیاپی تیم ملی والیبال. چقدر زندگی زیباست این روزها. امیدوارم این روند دل انگیز با مرگ شجریان و کیارستمی و قطع نخاع شدن اصغر فرهادی و ترانه علیدوستی ادامه پیدا کنه. برای سال بعد آرزوهای قشنگ تری دارم. پ ن: به این می گن استجابت دعا! انشاالله بعدیاش هم به زودی! ادامه مطلب

خسته نشدی انقدر اومدی تو خواب من؟ کار دیگه ای نداری؟ جای دیگه ای نداری؟

کاشکی می شد به جز زندگی کردن کار دیگه ای کرد. می شد یه مدت مرخصی بدون حقوق از خدا گرفت، رفت یه کار دیگه ای کرد جز خوردن، خوابیدن، کاریدن، پولیدن، عشقیدن، نفرتیدن، ریدن، مردن. یه کاری جز زیستن. اینکه زندگی تبدیل شده به یه کار تمام وقت بدون مرخصی مخالف قانون کاره. کارگر ماهی یک روز حق مرخصی داره. کارگر حق استعفا داره. "و خداوند بهترینِ کارفرمایان است. اگر بکارید (کارِتون رو درست انجام بدید)" سوره مبارکه لنین، آیه 69 ادامه مطلب

دلم به خوشبختی ت خوش نیست عزیز دلم. دلم به بدبختی ت هم خوش نیست. در این لحظه که دارم ناله هام رو می چسم، دلم برای روزهای خوبمون یک ذره شده. روزهایی که می گفتی نمی تونی پنج ثانیه پشت سر هم توی چشمام نگاه کنی، روزهایی که می گفتم نمی تونم پنج ثانیه کمتر دستات رو بو کنم. دروغ می گفتیم؟ نمی دونم. مهم هم نیست. اون موقع قشنگ بود. الان گذشته و دیگه مهم نیست. هرجا می رم، هرچی می بینم، هرچی می شنوم، مغز مریضم یه جوری به تو ربطش می ده. بادمجون می خورم، یاد این میفتم که بادمجون که می خوری شکمت می زنه بیرون. اسم نوتلا رو می شنوم، یاد این می افتم که یه زهرماری از نوتلا بار روادامه مطلب